In gesprek met Fatema Kaniz, programmamanager Heifer Bangladesh
Fatema Kaniz groeide op in een dorp in Bangladesh, waar meisjes weinig mochten en nog minder konden. Nu is ze programmamanager bij Heifer Bangladesh. Met haar werk wil ze laten zien wat er gebeurt als vrouwen wél kansen krijgen en hoe dat niet alleen hun gezin, maar hele gemeenschappen verandert.
Een meisje met grote dromen
“Ik groeide op in een klein dorp in Bangladesh, in een liefdevol maar streng gezin. Als oudste dochter kreeg ik aandacht en zorg, maar ook
veel beperkingen. Ik mocht niet buitenspelen met jongens, niet vrij praten en al helemaal niet zeggen wat ik echt dacht. Toen ik op jonge leeftijd ongesteld werd, wist ik niet wat me overkwam. Er waren geen voorzieningen en niemand om mee te praten. Zelfs mijn moeder niet.
De omgeving waarin ik opgroeide was traditioneel en conservatief. Mensen zeiden tegen mijn moeder dat het zonde was om haar
dochters te laten studeren. “Meisjes horen te trouwen, niet te leren,” klonk het vaak. Toch mocht ik van mijn ouders op school blijven. En bleef ik dromen van een ander leven. De weg naar school was lang en onveilig; jongens fietsten, maar meisjes liepen – soms uren per dag. Er waren nauwelijks toiletten voor meisjes en zelden vrouwelijke docenten.
Ondanks alles zette ik door. Elke stap voelde als een overwinning en maakte me vastberaden om iets te betekenen voor vrouwen en meisjes die in dezelfde omstandigheden opgroeien als ik deed.”
Bangladesh verandert, maar ongelijkheid blijft
Bangladesh verandert wel. Steeds meer meisjes gaan naar school en trouwen op latere leeftijd. Ook hebben vrouwen vaker een stem in
beslissingen over gezin, voeding en gezondheid. Hoewel er vooruitgang is geboekt, blijven de uitdagingen groot, vooral op het platteland. Nog
steeds verdienen vrouwen minder dan mannen. Velen hebben geen toegang tot krediet, eigen land of goede gezondheidszorg. Hoewel steeds
meer mensen in de stad werk vinden, blijft het werk dat vrouwen op het land doen nauwelijks gezien of erkend. Ik zie het dagelijks: vrouwen die van zonsopkomst tot zonsondergang werken op het land, maar nooit ‘boer’ genoemd worden. Ze worden gezien als helpers, niet als producenten van voedsel. Terwijl zij het zijn die de rijst planten, de groenten oogsten, het vee verzorgen en de maaltijden bereiden.
Kansen die levens veranderen
“Sinds mei 2025 werk ik bij Heifer Bangladesh. Ik breng veel tijd door in het veld en met de vrouwen met wie we werken. Vrouwen die vroeger nooit hun dorp verlieten, beheren nu spaargroepen, volgen trainingen en krijgen de kans om een lening af te sluiten om een eigen bedrijf te starten. Een mooi voorbeeld is het project dat we samen met Heifer Nederland zijn gestart. Daarbij krijgen vrouwen toegang tot vrouwvriendelijke landbouwmachines. Het lijkt misschien een kleine verandering, maar de impact is enorm. De vrouwen werken sneller en veiliger, verdienen hun eigen inkomen en houden tijd over voor hun gezin of voor zichzelf. In de dorpen zie ik hoe het respect voor deze vrouwen groeit. Wat begon met scepsis, is veranderd in trots. Niet alleen bij henzelf, maar bij de hele gemeenschap.”
Leiderschap begint met vertrouwen
“In mijn werk geef ik leiding aan teams en werk ik samen met overheden en andere organisaties. Voor mij betekent leiderschap niet dat je boven anderen staat, maar dat je mensen de kans geeft om te groeien. Vrouwelijk leiderschap gaat over empathie, luisteren, samenwerken en durven besluiten. Van de vrouwen in de dorpen leer ik elke dag iets nieuws: hun doorzettingsvermogen, solidariteit en vermogen om ondanks alles te blijven hopen. Zij herinneren mij eraan waarom ik dit werk doe.
De kracht van vrouwen biedt hoop voor de toekomst
“Ik geloof oprecht dat vrouwen de sleutel zijn tot een betere toekomst. Wanneer vrouwen toegang krijgen tot kennis, land, financiering en besluitvorming, verandert niet alleen hun eigen leven, maar ook dat van hun gezinnen en gemeenschappen. Gezondheid verbetert, kinderen kunnen naar school, en er ontstaat stabiliteit in gezinnen waar die er nooit was. Vrouwen hebben geen medelijden nodig, maar kansen. Als ze de kans krijgen om te leren, te ondernemen en te leiden, kunnen ze hun eigen pad bepalen – en laten zien dat ontwikkeling begint bij gelijkheid.
‘Wat vrouwen nodig hebben? Geen medelijden, maar kansen’
Zonder angst naar school
“Ik droom van een Bangladesh waar meisjes vrij naar school kunnen gaan, zonder angst of beperkingen. Waar ze kunnen leren, werken en reizen zonder dat iemand hen tegenhoudt. En waar ze als vrouwen zelf
beslissen over hun leven, hun lichaam en hun toekomst. Ik heb zelf gevoeld hoe het is om beperkt te worden door regels en verwachtingen.
Juist daarom blijf ik vechten voor vrouwen die hun stem nog niet kunnen laten horen. Want ik weet uit eigen ervaring: als vrouwen de kans krijgen om te groeien, verandert alles.”
