Al bijna tien jaar lang schenkt internist, docent en donateur Jos Kooter zijn sprekers- en cursusgelden aan Heifer. Eva van Ierssel van Heifer spreekt hem in het Amsterdam UMC over zijn vak, zijn liefde voor onderwijs en waarom hij Heifer steunt. Een gesprek over verantwoordelijkheid, vertrouwen en kennis doorgeven.
Eva: Leuk dat we elkaar na al die jaren eindelijk eens live zien.
Jos: Ja, dat vind ik ook. En fijn dat je hier bent. Dit ziekenhuis is inmiddels zo’n beetje mijn tweede thuis. Ik werk hier al ruim twintig jaar. We hebben een hecht team – collega’s die als vrienden of familie voelen.
E: Je bent internist, docent, begeleider van artsen in opleiding. Wat drijft je in je werk?
J: Het lesgeven. Onderwijs is echt mijn hobby. Als ik geen arts was geworden, was ik leraar geworden, als kind wilde ik al naar de Pabo. Ik vind het prachtig om jonge mensen te zien groeien. Als iemand ineens iets begrijpt wat hij eerst niet snapte, geeft dat energie. En uitleggen is uitdagen, ook jezelf, je weet bij lange na niet wat je dacht te weten, ofwel, je leert zelf ook voortdurend bij.
E: Dat doorgeven van kennis is eigenlijk ook een vorm van Passing on the Gift.
J: Ja, inderdaad. Ik heb de kans gekregen om te studeren en specialist te worden – dat is niet vanzelfsprekend. Die kennis geef ik nu door aan studenten, aan de volgende generatie. Net zoals Heifer doet.
E: Hoe kwam je bij Heifer terecht?
J: Ik geef regelmatig trainingen en nascholingen buiten het ziekenhuis, en daarvoor krijg ik een vergoeding. Ik heb ooit besloten dat dat naar een goed doel gaat. Toen ben ik gaan zoeken naar een organisatie die bij me past.
E: En dat werd Heifer.
J: Ja. In eerste instantie sprak het beeld van koeien voor Afrika me aan. Een gezin met een koe naast hun huis – dat vond ik zo tastbaar. Een dier dat melk geeft, voeding biedt en letterlijk warmte brengt. Er komt natuurlijk meer bij kijken: kennis, samenwerking en verantwoordelijkheid. Heifer is niet al te groot en overzichtelijk; je ziet wat er met je gift gebeurt. Dat helpt. Wat ook meespeelt, is dat een donatie aan een stichting zoals Heifer belastingvoordeel oplevert. Dat maakt het nog aantrekkelijker om te geven.
‘We zijn hier enorm bevoorrecht. Daarom voelt het voor mij logisch om iets terug te geven’
E: Komt dat ook doordat je bent opgegroeid tussen de boeren?
J: Dat zal zeker meespelen. Ik kom uit West-Friesland. Elke dag, vroeg in de ochtend, ging ik met mijn melkkannetje naar de koeienstallen. Daar hing zo’n dampige warmte, van al die koeien bij elkaar. Het zijn zulke leuke, mooie, maar vooral ook vreedzame beesten.
E: In Nederland hebben we het goed.
Hoe kijk je naar dat verschil met de landen waar Heifer actief is?
J: We zijn hier enorm bevoorrecht. We hebben eten, onderwijs, gezondheidszorg, veiligheid – dingen waar we nauwelijks bij stilstaan. In de landen waar Heifer werkt, hebben veel mensen dat niet. Dat maakt de ongelijkheid zo zichtbaar. Daarom voelt het voor mij logisch om iets terug te geven. Dat is denk ik het belangrijkste bruggetje met Heifer.
E: Is dat ook iets wat je je studenten meegeeft?
J: Ja, absoluut. Ik probeer ze te laten beseffen hoe bijzonder het is dat ze hier kunnen studeren, en ook dat arts-zijn bijzonder is, je hebt elke dag, in no time, zinvolle gesprekken met patiënten. Gesprekken die verder reiken dan het weer. Dat brengt verantwoordelijkheid met zich mee. Je mag dankbaar zijn dat je zoveel kansen krijgt, maar het is ook belangrijk om daar iets mee te doen – om iets door te geven, kennis, geld, tijd, wat dan ook.
E: Wat zou je anderen willen meegeven die overwegen te doneren?
J: Doe wat goed voelt. Je kunt niet alles oplossen, maar je kunt wél iets bijdragen. Ik heb veel gekregen in mijn leven, dan is het niet meer dan logisch om iets door te geven aan mensen die die kansen niet hebben. Ik heb voor mezelf de afspraak gemaakt: wat ik buiten mijn werk verdien, geef ik weg. Dat geld kan elders verschil maken. Dat is voor mij de kern.
